“Pasos” – Carnegie Hall 12-08-12

La Trattoria Del’Arte 12-08-12

Αφροκουβανέζικα και λάτιν στην καρδιά του χειμώνα Αλ ντι Μέολα και Γκονζάλο Ρουμπαλκάμπα στην Αθήνα

Αφροκουβανέζικα και λάτιν στην καρδιά του χειμώνα

Αλ ντι Μέολα και Γκονζάλο Ρουμπαλκάμπα στην Αθήνα

Δύο σπουδαίες προσωπικότητες  της Τζαζ, από τα μεγαλύτερα ονόματα της μουσικής παγκοσμίως, ενώνουν τις δυνάμεις τους σε μια αξέχαστη συναυλία. Ο  Al Di Meola (Αλ ντι Μέολα)  δεν χρειάζεται συστάσεις αφού έχει αλλάξει τη ρότα της λάτιν και φλαμένκο μουσικής και έχει συνεργαστεί με τεράστια ονόματα όπως Παβαρότι, ντε Λουτσία, Πολ Σάιμον, Στίβι Γουόντερ, Φιλ Κόλινς, Κάρλος Σαντάνα, Φρανκ Ζάπα. 35 χρόνια καριέρας και μια σειρά από χρυσούς και αλησμόνητους δίσκους είναι λίγα για να καταγράψουν τον σπουδαίο αυτόν μουσικό-που υπήρξε πρότυπο πολλών μουσικών, όπως και του δικού μας Γιώργου Νταλάρα-ειδικά στην «φλαμένγκο» του περίοδο. Ο Gonzalo Rubalcaba (Γκονζάλο Ρουμπαλκάμπα)  από την άλλη θεωρείται από τους υψηλότερους δεξιοτέχνες της τζαζ και έχει συνεργαστεί με τα περισσότερα ιερά τέρατα. Ήδη μετράει ήδη 15 υποψηφιότητες για Grammy στο ενεργητικό του ενώ άλλα τόσα βραβεία συγκαταλέγονται ήδη στο ενεργητικό. Και οι δυο σπουδαίοι αυτοί μουσικοί ενώνονται σε μια ξεχωριστή βραδιά στη σκηνή του Fuzz Club την Κυριακή.

Highlight της βραδιάς θα είναι και η σύμπραξη των παγκοσμίου φήμης καλλιτεχνών  με τον  Έλληνα «φαινόμενο» στο είδος του, σολίστα του μπουζουκιού Μιχάλη Παούρη – μια ευρηματική σύμπραξη που αποθεώθηκε τον περσινό χειμώνα στο Θέατρο Ακροπόλ όπου παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά- ενώ τη μοναδική συναυλία του Al di Meola και του Gonzalo Rubacalba θα «ανοίξει» o κιθαρίστας Μπάμπης Παπαδόπουλος, με το κουϊντέτο εγχόρδων του, παρουσιάζοντας μια διαφορετική, πιο φρέσκια και πιο εκφραστική «ματιά» στα παλιά ρεμπέτικα του 1930 που συνδυάζει την παραδοσιακή μας μουσική με τη μοντέρνα αρμονία και την «avant-garde» Τζαζ.

Επιπλέον, αν είστε από εκείνους που προγραμματίζουν την έξοδο τους την τελευταία στιγμή,  τότε υπάρχει και ένα επιπλέον κίνητρο με την ειδική προσφορά της  διοργανώτριας εταιρία της η οποία αποφάσισε να κρατήσει την ίδια τιμή εισιτηρίου των 24€ (που αφορά τόσο στη ζώνη ορθίων όσο και στη ζώνη καθήμενων σε κερκίδες, στον ειδικά διαμορφωμένο  χώρο του Fuzz Live Music Club)  ΚΑΙ για την Κυριακή 16 Δεκεμβρίου που είναι η ημέρα της συναυλίας(αντί των 29€ που ήταν αρχικά).  Διευκρινίζεται ότι οι  υπόλοιπες διαβαθμίσεις των εισιτηρίων ισχύουν όπως αρχικά έχουν ανακοινωθεί.

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:
•    Καταστήματα Public
•    TICKETHOUSE- Πανεπιστημίου 42 (εντός της στοάς). Τηλ.: 210 3608 366
•    Ticket services – Πανεπιστημίου 39 (στοά Πεσμαζόγλου). Τηλ.: 210 7234567
1.    ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ:
•    www.ticketservices.gr
•    www.i-ticket.gr

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
Fuzz Live Music Club- Τηλ. 210 34 50 817
& στο 6948 261 212

Fotos: Al Di Meola e Gonzalo Rubalcaba na Aula Magna – Fotos: Rui M. Leal

Digressão conjunta do guitarrista norte-americano e do pianista cubano passou por Lisboa

Por: Redacção/ JCS | 2012-12-12 17:12

A Aula Magna, em Lisboa, recebeu na terça-feira Al Di Meola e Gonzalo Rubalcaba. O guitarrista norte-americano e o pianista cubano protagonizaram uma noite de jazz num concerto inserido na digressão europeia da dupla.

Com uma carreira com mais de 30 anos, Di Meola é um dos mais conhecidos guitarristas de jazz moderno e jazz latino, e um virtuoso da guitarra elétrica e da guitarra acústica.

Nascido no seio de uma família de músicos em Havana, Rubalcaba venceu dois prémios Grammy pelo trabalho com o contrabaixista Charlie Haden nos álbuns «Nocturne» (2001) e «Land of the Sun» (2004).

Backstage at Carnegie Hall

Chucho Valdés y Gonzalo Rubalcaba en el Carnegie – Martinoticias.com

El diario The New York Times destaca con elogios un concierto en el que participaron los dos renombrados pianistas cubanos en el famoso Carnegie Hall neoyorquino.

Raíces tradicionales con libertad de improvisación, es la fórmula que según el diario The New York Times prevaleció en el concierto que la noche del martes ofrecieron en la sala Carnegie Hall de Nueva York, cuatro pianistas latinoamericanos, entre ellos los cubanos Chucho Valdés y Gonzalo Rubalcaba.

El concierto en el que los cubanos compartieron su maestría con el panameño Danilo Pérez y el brasileño Egberto Gismonti, siguió un programa matemático: cuatro solos, dos duetos, y un cuarteto, como parte de la serie de interpretaciones ofrecidas por el Carnegie bajo el título de Voces de América Latina.

“Fue una noche de hiperactiva libertad de improvisación anclada en una profunda erudición musical”, dice el Times, en la que Rubalcaba expuso la “elegancia de la vieja  música cubana y luego la escindió de múltiples maneras”, con “caprichosos altos y arranques”, con atrevidos “estallidos de disonancia”.

Mientras tanto, Valdés “flirteó con el piano”, dice, a una velocidad demoníaca, yendo de la guajira cubana a Bach. “Con tantos dedos volando sobre las teclas los duetos podrían ser enredados”, pero Rubalcaba y Valdés lo hicieron más fácil “delineando con claridad el solo y el acompañamiento” con traviesas y breves tonadas una y otra vez.

Cuando los cuatro pianistas tocaron a ocho manos una clásica composición cubana, la Danza Lucumí de Ernesto Lecuona, todo se abarrotó, pero emergieron de manera informal solos centelleantes, dice la nota del Times.

Eventualmente Rubalcaba y Valdés, apunta, “abandonaron el teclado y empezaron a tamborilear sobre sus pianos” despejando el ambiente y “regresando a la danza”.

Rehearsal – Members of the Simón Bolívar Symphony Orchestra of Venezuela Featuring Joshua Dos Santos, Conductor and Gonzalo Rubalcaba, Piano

You Can Dance to It: Roots of Tradition With Improvisational Freedom Chucho Valdés and Gonzalo Rubalcaba at Carnegie

You Can Dance to It: Roots of Tradition With Improvisational Freedom Jon Pareles December 5th 2012 – The New York Times

Dance rhythms teased throughout the concert at Carnegie Hall on Tuesday night: a summit of Latin jazz pianists with Chucho Valdés and Gonzalo Rubalcaba from Cuba, Danilo Pérez from Panama and Egberto Gismonti from Brazil.

Cuban guajira, Panamanian tamborito or Brazilian frevo would wink into view, hinting at tradition and its comforts. But they were only hints, brief flashes of a cultural talisman. Then the music would scamper off on dazzling individual tangents: playful, willful tempo fluctuations, thickets and inundations of dissonance, wry quotations, pensive melodic interludes. The concert was part of Carnegie Hall’s Voices From Latin America series; it was a night of hyperactive improvisational freedom grounded in deep musical erudition.

The program was mathematical: four solos, two duets, one quartet. It also had a tinge of friendly competition and the best kind of showing off. Mr. Pérez started his solo reaching inside the piano to damp a string so that the note he was tapping suggested a drum. He sprinkled impressionistic clusters, high and translucent and then lower and more aggressive, cleared them away to ponder a melody, then let a dance-tinged pattern emerge and put it through dizzying chromatic transformations.

Mr. Rubalcaba summoned the salon elegance of old Cuban music and then splintered it in multiple ways: with whimsical stops and starts, with argumentative bursts of dissonance, with breakneck sprints that could split into counterpoint. One of his pieces, “El Cadete Constitucional” — written by his grandfather Jacobo Rubalcaba — incorporated Sousa’s “Stars and Stripes Forever,” recast as a slow dance.

Mr. Valdés played the flirt and the speed demon, moving in and out of a Cuban guajira to quote Bach or strew two-fisted dissonances up and down the keyboard. Mr. Gismonti set up luminous, rippling patterns behind optimistic major-key melodies that peeked out gradually, adding a few notes at a time, then swerved in and out of percussiveness and spikier harmonies.

With so many flying fingers the duets could be tangled. Mr. Pérez and Mr. Gismonti’s duet revolved around a balladlike melody that drifted in and out of focus, with copious layers of complex harmony. Mr. Rubalcaba and Mr. Valdés made things easier on themselves, sharing a Cuban vamp and more clearly delineating solo and accompaniment, sometimes tossing sly musical one-liners back and forth.

When all four pianists got together for a vintage Cuban composition, Ernesto Lecuona’s “Danza Lucumi,” things grew extremely cluttered, though twinkling solos emerged in an informal round robin. Eventually Mr. Rubalcaba and Mr. Pérez abandoned the keyboard and switched to drumming on their pianos — clearing the texture and returning to the dance.

 

 

Dec 4 2012 Carnegie Hall

XXI Century – Gonzalo Rubalcaba – by Ken Dryden for The New York City Jazz Record

The New York City Jazz Record

Cuban pianist Gonzalo Rubalcaba made a major impact with his Blue Note debut in 1990, showing off a thunderous attack in interpreting the jazz canon. Since then, he has evolved as an artist, incorporating many styles into his approach. With XXI Century, a two-disc set, Rubalcaba displays his versatility and imagination, joined by bassist Matt Brewer and drummer Marcus Gilmore, with a few guests on several tracks. Included are familiar pieces by well known pianists taken in new directions. Bill Evans performed his bittersweet ballad “Time Remembered” with a touch of melancholy yet Rubalcaba takes a different path, increasing its spaciousness by slowly working his way into it and having the rhythm section playing a bit off-center, considerably reducing its emotional impact. Rubalcaba’s furious take of Lennie Tristano’s “Lennie’s Pennies” (a reworking of “Pennies From Heaven”) disguises the song’s source until it is well underway, as the trio launches a tense postbop workout. “Moore”, credited to Paul Bley (actually Gary Peacock’s “Moor”), has an avant garde air, with darting piano and dissonant arco bass. The pianist’s originals are even more varied. His “Fifty” blends AfroCuban and funk with a heavy percussive touch, prominent electric bass and judicious use of the electric keyboards. Lionel Loueke adds his voice and guitar to Rubalcaba’s intense, percussive “Oshun”, though the primary focus remains on the core trio and guest percussionist Pedro “Pedrito” Martinez. Loueke contributed the ominous and introspective “Alafia”, the leader’s tense solo, sporadically adding synthesizer, leaving the most lasting impression. Enrique Ubieta’s “Son XXI” initially puts the focus on the long solos by Brewer and Martinez, followed by Rubalcaba’s wild solo blending Cuban jazz and postbop. XXI Century is easily Gonzalo Rubalcaba’s most diverse and demanding release.

 

Return top